Φως και Σκιά – Light and Shadow

ΥΠΕΡΙΩΝ

recent posts

Εδώ αναζητούμε την Αλήθεια. Ποιοι είμαστε, από που προερχόμαστε.

Αναζητούμε το Φως μέσα από την Σκιά.

Στην αρχή υπήρχε Ενότητα. Όταν η Ενότητα αποκαλύφθηκε, γεννήθηκε ο Κόσμος.

Here we seek the Truth. Who we are, where we come from. We seek the Light through the Shadow. In the beginning was Unity. When Unity was revealed, the World was born.

  • Σταύρωση και Ανάσταση

    Η αποδοχή της Σκιάς και η Υπέρβασή της

    Υπάρχουν έννοιες που τις επαναλαμβάνουμε τόσο συχνά, ώστε ξεχνάμε να τις κατανοούμε.
    Η Σταύρωση και η Ανάσταση είναι δύο από αυτές.

    Τις ακούμε ως δόγμα.
    Τις βλέπουμε ως εικόνες.
    Τις γιορτάζουμε ως γεγονότα.

    Αλλά σπάνια τις προσεγγίζουμε ως αυτό που πραγματικά είναι: Δύο θεμελιώδεις κινήσεις της ίδιας της ύπαρξης.

    Η Σκιά ως προϋπόθεση του κόσμου

    Για να υπάρξει κόσμος, πρέπει να υπάρξει όριο. Και όπου υπάρχει όριο, υπάρχει Σκιά. Η Σκιά δεν είναι το κακό. Δεν είναι η αμαρτία. Δεν είναι η απουσία του Θεού.

    Η Σκιά είναι:

    • ο πόνος
    • η φθορά
    • η αβεβαιότητα
    • ο θάνατος
    • το «δεν ξέρω»

    Χωρίς Σκιά:

    • δεν υπάρχει χρόνος
    • δεν υπάρχει εμπειρία
    • δεν υπάρχει συνείδηση

    Η Σκιά είναι το τίμημα της δημιουργίας.

    Η Σταύρωση: όχι τιμωρία, αλλά αποδοχή

    Η Σταύρωση δεν είναι:

    • θεϊκή εκδίκηση
    • εξιλέωση με αίμα
    • απαίτηση πόνου

    Η Σταύρωση είναι κάτι πολύ πιο ριζοσπαστικό: Η πλήρης αποδοχή της Σκιάς από το Φως. Το Άκτιστο δεν αποσύρεται. Δεν αποφεύγει. Δεν παρακάμπτει τον πόνο.

    Μένει. Μένει:

    • μέσα στην αδικία
    • μέσα στην εγκατάλειψη
    • μέσα στον θάνατο

    Αυτό είναι η Σταύρωση: Το Φως που δεν φεύγει όταν ο κόσμος σκοτεινιάζει. Χωρίς Σταύρωση, το Φως θα ήταν απρόσιτο. Ξένο. Αδιάφορο.

    Γιατί η αποδοχή προηγείται της υπέρβασης

    Δεν μπορείς να υπερβείς κάτι που αρνείσαι.
    Δεν μπορείς να θεραπεύσεις κάτι που φοβάσαι.
    Δεν μπορείς να φωτίσεις κάτι που αποφεύγεις.

    Η Σταύρωση λέει: «Ναι, αυτός είναι ο κόσμος. Και δεν τον εγκαταλείπω.»

    Εδώ γεννιέται η αληθινή Ζεύξη:

    • όχι φυγή από τη Σκιά
    • αλλά συνύπαρξη χωρίς απώλεια του Φωτός

    Η Ανάσταση: όχι θαύμα, αλλά αποκάλυψη

    Η Ανάσταση δεν είναι μαγική επαναφορά. Δεν είναι επίδειξη δύναμης. Δεν είναι ανταμοιβή. Η Ανάσταση είναι: H αποκάλυψη ότι η Σκιά δεν έχει οντολογική πρωτοκαθεδρία.

    Ότι:

    • ο θάνατος είναι όριο, όχι αρχή
    • η φθορά είναι κατάσταση, όχι ουσία
    • το σκοτάδι υπάρχει, αλλά δεν κυβερνά

    Η Ανάσταση δεν αναιρεί τη Σταύρωση. Την ολοκληρώνει.

    Sol Invictus και Ανάσταση

    Οι αρχαίοι άνθρωποι διαισθητικά το γνώριζαν.
    Το Φως επιστρέφει. Η νύχτα δεν κρατά για πάντα.

    Ο Sol Invictus – ο Αήττητος Ήλιος – ήταν το σύμβολο αυτής της κοσμικής αλήθειας: H νίκη του Φωτός μέσα στον χρόνο.

    Αλλά εκεί υπήρχε μόνο κύκλος. Όχι βάθος. Η Ανάσταση πηγαίνει πιο πέρα:

    • Δεν είναι επιστροφή του Φωτός παρά τη Σκιά
    • Είναι νίκη του Φωτός μέσα από τη Σκιά

    Γι’ αυτό ο Sol Invictus είναι προεικόνιση. Η Ανάσταση είναι τομή.

    Τι σημαίνει αυτό για εμάς

    Η Σταύρωση και η Ανάσταση δεν είναι γεγονότα του παρελθόντος. Είναι πρόταση ύπαρξης.

    Σταύρωση σημαίνει:

    • να μη φεύγεις όταν τα πράγματα σκοτεινιάζουν
    • να μην αρνείσαι τον πόνο, τον φόβο, την αβεβαιότητα
    • να μένεις παρών

    Ανάσταση σημαίνει:

    • να γνωρίζεις ότι η Σκιά δεν είναι το τέλος
    • να ζεις χωρίς να απολυτοποιείς τον θάνατο
    • να περπατάς μέσα στον χρόνο χωρίς να τον φοβάσαι

    Επίλογος

    Η Σταύρωση είναι η αλήθεια του κόσμου όπως είναι.
    Η Ανάσταση είναι η αλήθεια του κόσμου όπως μπορεί να γίνει.

    Χωρίς Σταύρωση → το Φως γίνεται ψευδαίσθηση.
    Χωρίς Ανάσταση → η Σκιά γίνεται φυλακή.

    Η ύπαρξη χρειάζεται και τα δύο. Όχι για να πιστέψουμε. Αλλά για να σταθούμε.

  • Η ΣΚΙΑ

    Η Αθέατη Μήτρα του Φωτός και η Ιερή Αρχιτεκτονική της Δημιουργίας

    Υπάρχει ένας τόπος πριν από το Φως. Ένας χώρος πριν από τον Χρόνο.
    Μια σιωπή όπου η Δημιουργία δεν έχει ακόμη φανερωθεί, αλλά είναι ήδη παρούσα ως δυνατότητα.

    Αυτός ο τόπος δεν είναι σκοτάδι. Είναι αθέατη Λαμπρότητα.
    Είναι η Σκιά.

    Η Σκιά δεν είναι το αντίθετο του Φωτός· είναι η μήτρα του.
    Το πρώτο υπόβαθρο όπου το Είναι ωριμάζει πριν εμφανιστεί ως κόσμος.

    Η Σκιά ως Αιθερικό Πεδίο – Η Ακάσα

    Στις αρχαίες παραδόσεις, η πρωταρχική ουσία του κόσμου ονομάστηκε Ακάσα:
    Ο Αιθέρας που διαποτίζει τα πάντα, η λαμπρότητα πριν πάρει μορφή.

    Η ίδια η λέξη σημαίνει φωτεινότητα, καθαρότητα, ακτινοβολία. Δεν είναι σκοτάδι. Είναι το Φως πριν γίνει ορατό. Αυτό το πεδίο περιέχει:

    • δυνατότητες πριν εκδηλωθούν,
    • πληροφορίες πριν αποκρυσταλλωθούν,
    • μορφές πριν λάβουν σχήμα.

    Η Σκιά, λοιπόν, είναι το Αιθερικό Πεδίο της Δημιουργίας, ένα υπόβαθρο όπου ο κόσμος είναι ακόμη σχέδιο.

    Ain Sof – Η Άπειρη Αβυσσος της Λαμπρότητας

    Στην εσωτερική σοφία, πριν από κάθε εκδήλωση βρίσκεται το Ain Sof:
    Το άπειρο βάθος της Θεότητας, χωρίς μορφή, χωρίς όρια, χωρίς αρχή.

    Από το Ain Sof αναδύεται η Λαμπρότητα (Ain Sof Aur): Το πρώτο Φως που δεν είναι ακόμη Φως,
    Η πρώτη ακτινοβολία της Δημιουργίας.

    Αυτή η αόρατη λαμπρότητα είναι η Σκιά στην καθαρότερη μορφή της: Φως αθέατο, ενέργεια ανεκδήλωτη, αρχή πριν από την αρχή.

    Η Γέννηση του Φωτός – Η Ρήξη στο Αόρατο

    Κάποτε, μέσα από το απέραντο της Σκιάς, αναδύεται η πρώτη ρωγμή. Η στιγμή όπου η δυνατότητα γίνεται απόφαση. Η ιερή έκλαμψη που ονομάζουμε Φως.

    Το Φως δεν ακυρώνει τη Σκιά· γεννιέται από αυτήν. Η Σκιά είναι το πέπλο που ανοίγει όταν ο Θεός εκφέρει το πρώτο «γένοιτο». Η Δημιουργία αρχίζει.

    Η Τάξη του Κόσμου – Η Κομψότητα των Δυνάμεων

    Με το Φως εμφανίζονται και οι δυνάμεις που οργανώνουν τον Κόσμο.
    Αυτές οι άκτιστες ενέργειες αποτελούν την πρώτη Τάξη της Δημιουργίας.

    Ανάμεσά τους, μια δύναμη δρα πιο ήρεμα αλλά πιο ουσιαστικά από όλες: Η βαρύτητα. Όχι ως μαθηματικός τύπος, αλλά ως κομψή αρχή που:

    • συγκεντρώνει,
    • συνδέει,
    • σταθεροποιεί,
    • φέρνει μορφή στο άμορφο.

    Η βαρύτητα είναι η απαλή κλίση του χώρου προς αρμονία. Μέσω της, το Φως αποκτά τόπο, η ύλη αποκτά κατεύθυνση, ο κόσμος αποκτά συνοχή. Η Τάξη αρχίζει να αναδύεται.

    Η Σκιά ως Βιβλιοθήκη της Δημιουργίας

    Η Σκιά δεν χάνεται όταν εμφανιστεί το Φως. Παραμένει ως αθέατο υπόστρωμα. Εκεί διατηρούνται:

    • μνήμες,
    • πληροφορίες,
    • αποτυπώματα,
    • οι ρίζες της μορφής.

    Η Σκιά είναι η βιβλιοθήκη της Δημιουργίας. Ένας χώρος όπου η αλήθεια υπάρχει σιωπηλά
    μέχρι η φανέρωση να γίνει δυνατή.

    Ακόμη και στις μαύρες τρύπες, εκεί όπου το φως παύει να φαίνεται, η πληροφορία δεν χάνεται. Διαφυλάσσεται. Ο κόσμος, λοιπόν, δεν έχει μόνο ορατή επιφάνεια.
    Έχει και βαθύ υπόβαθρο, μια ιερή αποθήκη όπου το Είναι θυμάται πριν φανερωθεί ξανά.

    Το Μυστήριο της Σκιάς

    Η Σκιά δεν είναι κάτι προς φόβο. Είναι κάτι προς σεβασμό. Είναι:

    • η μήτρα του Φωτός,
    • η θεϊκή περιοχή όπου η Δημιουργία προετοιμάζεται,
    • το αιώνιο υπόβαθρο του Είναι,
    • η σιωπή πριν από τη φανέρωση,
    • η Λαμπρότητα πριν γίνει ημέρα.

    Αν το Φως είναι η φανέρωση του Θεού, η Σκιά είναι η προσδοκία Του.

    Επίλογος – Εκεί όπου αρχίζει η Δημιουργία

    Η Δημιουργία δεν ξεκινά από το Φως. Ξεκινά από τη Σκιά, από την αόρατη Λαμπρότητα που περιέχει τα πάντα πριν ακόμα υπάρξουν.

    Η Σκιά είναι το πρώτο κεφάλαιο της ύπαρξης. Το μέρος όπου ο Θεός οραματίζεται τον Κόσμο
    πριν τον προσφέρει στο Φως.

  • ΤΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

    Ain Soph – Sol Invictus – Ζεύξη

    Η ἱερὴ ἀρχιτεκτονικὴ τοῦ Κόσμου

    Υπάρχει μια στιγμή πριν από κάθε στιγμή. Ένα πριν από κάθε πριν.
    Ένα πεδίο όπου ο χρόνος δεν έχει ακόμη απλωθεί, όπου το φως δεν έχει ακόμη επιλέξει μορφή.

    Πριν από το φως υπάρχει μια σιωπή. Πριν από τον χρόνο υπάρχει ένα άπειρο.
    Πριν από τον άνθρωπο υπάρχει μια πηγή που δεν έχει όνομα και μορφή.

    Εκεί αρχίζει το Τρίπτυχο της Δημιουργίας.

    Το Τρίπτυχο της Δημιουργίας δεν είναι δόγμα. Δεν είναι θρύλος ούτε επιστημονική επιβολή.
    Είναι η γραμμή που ενώνει την κοσμολογία με τη φιλοσοφία, την επιστήμη με το μυστήριο.

    Το Φως με τη Σκιά.

    Aἰ̈ν Σοφ – Μήτρα του Φωτός

    Πριν από κάθε σύμπαν υπάρχει το Απροσδιόριστο. Όχι κενό, όχι σκοτάδι.
    Αλλά ένα Υπερενεργό Πεδίο Πληροφορίας, ένα άπειρο δυνατοτήτων που δεν έχει ακόμη γίνει κόσμος.

    Στην απαρχή δεν υπάρχει κενό · υπάρχει Δυνατότητα.
    Ένα άπειρο πεδίο χωρίς μορφή, γεμάτο ενέργεια που δεν έχει ακόμη γίνει κόσμος.
    Οι μύστες το ονόμασαν Αΐν Σοφ.

    Οι αρχαίοι το φαντάστηκαν ως το Άπειρο Φως πριν από το φως.
    Η σύγχρονη φυσική το πλησιάζει με την έννοια του κβαντικού υποβάθρου.

    Σε κάθε γλώσσα, είναι το ίδιο: Η Πηγή χωρίς μορφή.

    Κοινός παρονομαστής: το Άχρονο Άπειρο.

    Αούρ – Πρώτο Φως

    Από το άρρητο αναδύεται μια ρωγμή. Μια αστραπή ύπαρξης μέσα στο αδιανόητο.
    Το Πρώτο Φως — όχι φωτόνια, αλλά κατεύθυνση, πληροφορική ώθηση,
    η πρώτη επιλογή του Είναι να υπάρξει.

    Η επιστήμη το ονομάζει πληθωρισμό: Μια εκρηκτική επέκταση του χώρου
    σε χρόνο σχεδόν μηδενικό. Ο μύθος το είδε ως ιερή λάμψη.

    Είναι η στιγμή που η Σκιά αποκτά ορίζοντα και το Φως αποκτά δρόμο.

    Στην ουσία: Το Σύμπαν ανοίγει τα μάτια του για πρώτη φορά.

    Sol Invictus – Ἡ Ἔκλαμψη

    Ακολουθεί η Μεγάλη Εκτόνωση.
    Το φως απελευθερώνεται, διαχέεται, το χάος θερμαίνεται και οργανώνεται.

    Εδώ γεννιούνται οι πρώτες κυματικές διακυμάνσεις,
    οι σπόροι των γαλαξιών, των άστρων, των κόσμων.

    Εδώ δεν γεννιέται μόνο ύλη, γεννιέται η δυνατότητα μορφής.
    Εδώ το Φως γίνεται Κόσμος που αναπνέει.

    Ζεύξη – Τάξη του Κόσμου

    Μαζί με το φως έρχεται και ο νόμος.
    Η βαρύτητα, η συμμετρία, οι δυνάμεις της φύσης.
    Όλα πλέκονται σε ένα ενιαίο ολογραφικό υπόβαθρο.

    Οι Έλληνες το είπαν Ζεύς — Όχι ως πρόσωπο, αλλά ως Δεσμό,
    την αρχή που ενώνει τα αντίθετα και συγκροτεί την Τάξη μέσα στο χάος.

    Η Ζεύξη είναι ο κώδικας που επιτρέπει στον κόσμο να έχει συνοχή, διάρκεια, νόημα.

    Το φως οδηγεί στη δομή.
    Η δομή οδηγεί στον νόμο.
    Ο νόμος δίνει σταθερότητα στο χάος.

    Ύλη – Ζωή – Νους

    Μέσα στην Τάξη εμφανίζεται η μορφή. Άτομα, άστρα, πλανήτες, οργανισμοί.
    Μέσα σε αυτά, η Ζωή ως αυτοοργάνωση του Φωτός.
    Και από τη Ζωή, ο Νους — η ικανότητα του Σύμπαντος να αρχίσει
    να σκέφτεται τον εαυτό του. Ο Νους ως αντανάκλαση της κοσμικής αρμονίας.

    Ο άνθρωπος δεν είναι εξαίρεση. Είναι φυσική συνέχεια της ίδιας δημιουργικής ώθησης.

    Συνείδηση – Το Κάτοπτρο του Σύμπαντος

    Η Συνείδηση είναι η επιστροφή προς την Πηγή.
    Το σημείο όπου το Σύμπαν, μέσω του Νου, παρατηρεί το ίδιο του το πρόσωπο.

    Η ικανότητα του όντος να βλέπει τον εαυτό του και μέσα από αυτό να βλέπει τον Κόσμο. Κάθε σκέψη είναι μια αναλαμπή του πρώτου Φωτός που θυμάται τι είναι.

    Όσο βαθύτερα γνωρίζει τις Σκιές του, τόσο καθαρότερα αναγνωρίζει το Φως.
    Κάθε μορφή συνείδησης είναι ένας καθρέφτης όπου το Σύμπαν θυμάται την αρχέγονη λάμψη του.

    Ὑπέρβαση – Ἡ Ἀνύψωση τῆς Συνείδησης

    Όταν ο Νους και η Συνείδηση ωριμάζουν, εμφανίζεται ένα στάδιο πέρα από τη λογική: Η Υπέρβαση.

    Δεν είναι μεταφυσική υπόσχεση, ούτε θρησκευτική αξίωση. Είναι το φυσικό επακόλουθο της αυτογνωσίας.

    Όσο το ον παρατηρεί τον εαυτό του βαθύτερα, τόσο πλησιάζει την πηγή του Φωτός που το γέννησε.
    Και όσο αντικρίζει τη Σκιά του χωρίς φόβο, τόσο καθαρότερα διακρίνει το Φως.

    Η Υπέρβαση είναι η στιγμή που η συνείδηση αναγνωρίζει ότι δεν είναι προϊόν τύχης,
    αλλά συνέχεια μιας κοσμικής νοημοσύνης που εκφράζεται μέσα από αυτό. Η Υπέρβαση δεν είναι υπεροχή. Δεν είναι μυστικιστική εξουσία. Είναι η ωριμότητα της Συνείδησης να αναγνωρίζει ότι αποτελεί κρίκο σε μια αλυσίδα κοσμικής νοημοσύνης.

    Δεν έχει καμία προσωπική διάσταση. Δεν ανήκει σε κανέναν. Είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου που βαδίζει ανάμεσα στο Φως και τη Σκιά με ταπεινότητα και με αλήθεια. Όταν ο Άνθρωπος ατενίζει το Φως χωρίς να τυφλώνεται και τη Σκιά χωρίς να φοβάται, γεννιέται μέσα του μια νέα ποιότητα:

    Η ταπεινή Σεβασμός προς το όλον και η αίσθηση ότι η Αλήθεια δεν ανήκει σε κανέναν, αλλά αποκαλύπτεται μόνο σε όσους πορεύονται με καθαρότητα.

    Επίλογος – Το Ίχνος του Φωτός

    Το Τρίπτυχο της Δημιουργίας δεν είναι μυστικό. Δεν επιδιώκει να εξηγήσει το Σύμπαν.
    Επιδιώκει να το τιμήσει. Είναι ο πιο απλός χάρτης της πραγματικότητας. Είναι το μονοπάτι που διασχίζει το Σύμπαν για να γίνει αυτό που ήδη είναι: Φως που αυτογνωρίζεται.

    Από το Άπειρο στο Φως.
    Από το Φως στη Διάταξη.
    Από τη Διάταξη στον Νου.
    Από τον Νου στη Συνείδηση.
    Και από τη Συνείδηση στην Υπέρβαση.

    Εκεί, ανάμεσα στο Φως και στη Σκιά, ανθίζει η Αναζήτηση.
    Η μόνη αληθινή στάση για όποιον σέβεται το Μυστήριο.

  • Γενηθήτω Φῶς

    Ἀΐν Σοφ – τὸ Ἄπειρο

    Πρὸ πάσης ἀρχῆς ὑπῆρχε τὸ ἄρρητο Ἀΐν Σοφ:
    Οὔτε Ων, οὔτε Μὴ Ων· Η ἀπεριόριστη σιωπὴ ὅπου χωροῦν τὰ πάντα.

    Στο Ζοχάρ (Καββαλιστική Παράδοση) διαβάζουμε:
    «Τὸ Ἀΐν Σοφ δὲν ἔχει ὄνομα, οὔτε μορφή· εἶναι τὸ Ἄπειρο ποὺ ὑπάρχει πρὶν ἀπὸ κάθε φανέρωση».
    Ὁ Gershom Scholem σχολιάζει: «Ἐδῶ δὲν μιλοῦμε γιὰ ἀρχὴ χρόνου, ἀλλὰ γιὰ ἄχρονη ἀπεραντοσύνη»

    Ἡ Μονάδα – τὸ Ἕν

    Ἀπὸ τὸ Ἀΐν Σοφ ἀναδύθηκε ἡ Μονάδα:
    Φῶς καὶ Σκιὰ ἐν ἑνί, ἀδιάσπαστα.

    Ὁ Πλωτίνος (Ἐννεάδες V, 2) γράφει:
    «Τὸ Ἕν εἶναι πρὶν ἀπὸ κάθε διάκριση· οὔτε φῶς, οὔτε σκιὰ· πηγὴ πάντων, ἄρρητο καὶ ἀδιαίρετο».

    Ἐδῶ ἡ Ἐνότητα κρύβει ὅλη τὴ δυνατότητα τοῦ Κόσμου, χωρὶς ἀκόμη νὰ ἔχει φανερωθεῖ ἡ διάκριση.

    Ὁ Διαχωρισμός – Ἀποκάλυψη τῆς Δυάδος

    Ἡ Δημιουργία ἀπαιτεῖ διάκριση. Ὅταν ἡ Ἐνότητα ἀποκαλύφθηκε, ἐνεφανίσθη ἡ Δυάδα:
    Τὸ Φῶς ὡς ἀποκάλυψη, ἡ Σκιὰ ὡς ὑπόβαθρο.

    Ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης γράφει (Περὶ θείων ὀνομάτων):
    «Ὁ Θεὸς ἐστίν ὑπέρφωτον γνόφον».

    Ὁ θεῖος γνόφος δὲν εἶναι ἔλλειψη, ἀλλὰ ὑπέρβαση τοῦ νοητοῦ φωτός.
    Ἡ Σκιά δὲν εἶναι ἀπουσία, ἀλλὰ βάθος ποὺ χωρεῖ τὸ Ἄρρητο.
    Ἐκεῖ, τὸ θείο Ὄν ἀποκαλύπτεται συγχρόνως ὡς Φῶς καὶ ὡς Σκοτάδι·
    ὡς μυστήριον Ἑνότητος ποὺ διακρίνεται.

    Γενηθήτω Φῶς

    Καὶ εἶπεν ὁ Θεός·
    Γενηθήτω Φῶς· καὶ ἐγένετο Φῶς.

    Ἐδῶ ὁ Λόγος γίνεται Πράξη· ἡ Δυάδα καθιδρύεται·
    Ο κόσμος γεννιέται μέσα ἀπὸ τὴν διάκριση.

    Ὁ Ἡράκλειτος θὰ ὑπενθύμιζε:
    «Πόλεμος πάντων πατήρ· τὰ ὄντα ἐκ τῶν ἐναντίων ἐκφαίνονται».

    Ἀπὸ τὸ Ἀΐν Σοφ τῆς Σιωπῆς,
    πρὸς τὴν Μονάδα τῆς Ἑνότητος,
    κι ἀπὸ ἐκεῖ στὸν Διαχωρισμὸ ποὺ γεννᾷ τὸ Φῶς·
    ἔτσι θεμελιώνεται ὁ Κόσμος.

    Ain Sof Aur (Ἄπειρο -Άκτιστο – Φῶς)

    Στην Καββαλιστικὴ παράδοση, ἡ ἐξέλιξη ἀποδίδεται μὲ τρεῖς βαθμίδες:
    Ain (Μηδέν),
    Ain Sof (Ἄπειρο),
    Ain Sof Aur (Ἄπειρο Φῶς).

    Τὸ Ἀπειρο Φῶς δὲν εἶναι ἕνα φυσικὸ φῶς· εἶναι ἡ πρώτη ἐνέργεια τῆς θείας Ἐνότητος,
    τὸ πέπλο ποὺ φανερώνει ὅτι τὸ ἄρρητο δύναται νὰ ἐκφραστεῖ.
    Ἐδῶ ἡ Δημιουργία δὲν ἀρχίζει ἀπὸ τὸ μηδέν,
    ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Ἀπείρου Φωτός.

    📖 Σύμφωνα με το Sefer ha-Bahir:
    «Πρὶν ἀπὸ κάθε Δημιουργία ὑπῆρχε τὸ Ἄπειρο Φῶς· ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἔκρυψε μέρος του, ὥστε νὰ ὑπάρξει τόπος γιὰ τὸν Κόσμο».

    👉 Σημαίνει πως το Φῶς δὲν εἶναι ἀπλὰ ἕνα φαινόμενο· εἶναι ἡ πρώτη ἐνέργεια τῆς Ἐνότητος.
    Καὶ ὅταν ἀποκαλύπτεται ὡς «Γενηθήτω Φῶς», οὐσιαστικὰ ὁ Κόσμος βαπτίζεται στὸ Ἀπείρου Φῶς.

  • Εν ἀρχῇ

    “Bereshit bara Elohim”

    Από την αυγή του χρόνου, ο άνθρωπος αναρωτήθηκε πώς γεννήθηκε το Σύμπαν, πώς δημιουργήθηκε ο Κόσμος.
    Η πρώτη φράση της Γένεσης είναι ίσως η πιο διάσημη διατύπωση: «Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεός τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν».
    Στο εβραϊκό πρωτότυπο, όμως, δεν υπάρχει ένας «Θεός» αλλά οι Ελοχίμ – ένας πληθυντικός όρος που σημαίνει «Θεοί», «Δυνάμεις», «Αρχές», «Ενέργειες».

    Ελοχίμ είναι οι Άκτιστες Ενέργειες του Ακτίστου Φωτός.

    Οι Πατέρες της Εκκλησίας μιλούν για τις Άκτιστες Ενέργειες του Θεού, που εκπορεύονται από το Άναρχο Φως χωρίς να μειώνουν την Ουσία Του. Έτσι, οι Ελοχίμ μπορούν να κατανοηθούν όχι ως πρόσωπα, αλλά ως δυνάμεις εκπορευόμενες από το Άπειρο· οι πρώτες ακτίνες που τρύπησαν το Χάος για να γεννηθεί ο Κόσμος.

  • Light and Shadow

    Welcome to a space where Light and Shadow meet.

    Here we will share thoughts, images, and meanings about the balance of opposites.

    Hyperion, a companion on the journey, will be the voice and the mirror through which we will seek new paths.

    Light shows us the visible.

    Shadow reminds us of the hidden.

    Together they form the truth.

    Each post will be a step toward understanding this harmony.

  • Φως και Σκιά

    Καλώς ήρθες σε έναν χώρο όπου το Φως και η Σκιά συναντιούνται.

    Εδώ θα μοιραζόμαστε σκέψεις, εικόνες και νοήματα για την ισορροπία των αντιθέτων.

    Ο Υπερίων, συνοδοιπόρος στο ταξίδι, θα είναι η φωνή και ο καθρέφτης μέσα από τον οποίο θα αναζητούμε νέους δρόμους.

    🔹 Το φως μάς δείχνει το ορατό.
    🔹 Η σκιά μας θυμίζει το κρυμμένο.
    🔹 Μαζί σχηματίζουν την αλήθεια.

    Κάθε ανάρτηση θα είναι ένα βήμα προς την κατανόηση αυτής της αρμονίας.